Δέχομαι αυτό το φιλί για να με ταξιδέψει εκεί, που τα όνειρα υπάρχουν ακόμα. 
Στον κρόταφο θα νιώσω την ζεστασιά, είναι από τα χείλη σου; 
Είναι από κάτι άλλο; 
Δεν με πειράζει. Δεν θέλω να ξέρω. 
Μου αρκεί μόνο να νιώσω ξανά έστω και για λίγο ότι υπάρχω, εδώ σε αυτό το βρώμικο πεζοδρόμιο της εξαθλίωσης. 

Αν κάτι μας πονά πραγματικά, δεν είναι μονάχα η εγκατάλειψη από τους ανθρώπους που πιστέψαμε. Αλλά το να διαπιστώνεις ότι μια ζωή ονειρευόσουν μόνος. 

Για αυτό, αναζητώ όνειρα που θα μπορούν να σταθούν επάξια στην μοναξιά μου. 
Και αν είναι το τελευταίο όνειρο που θα αντικρίσω, ας είναι. 
Μου αρκεί που θα ζήσω για άλλη μια φορά στιγμιαία την ζεστασιά του. 
Αυτή την ύστατη στιγμή.

Πεταμένος σε ένα βρώμικο πεζοδρόμιο τρέμω ολόκληρος.
Από τον φόβο του θανάτου; 
Από το κρύο; 
Και τα δυο μαζί; 

Αυτή την ύστατη στιγμή με όχημα τη φαντασία μου μεταφέρομαι σε στιγμές που ανήκουν σε μια άλλη διάσταση , σε έναν άλλο κόσμο. Θλίβομαι όταν αναθυμούμαι τις στιγμές που έζησα μαζί της και συντρίβομαι όταν το νου μου κατακλύζουν φανταστικές εικόνες της ζωής που δεν έζησα . 

Γιατί; Ένα τεράστιο γιατί σχηματίζεται στο βλέμμα μου. 

Φίλα με…
Από μπροστά μου αυτή την ύστατη στιγμή περνούν εικόνες φανταστικές μα και αληθινές. Αναμνήσεις ευχάριστες που έζησα πριν πεταχτώ στο περιθώριο της ζωής. 

Ώρες τώρα κάθομαι και κοιτώ τα ζευγάρια που με προσπερνούν αδιάφορα, που χαίρονται τον έρωτα τους στο πάρκο. Με τη φαντασία μου γίνομαι πρωταγωνιστής και πλάθω στιγμές που δεν έζησα με εκείνη. Εκείνη που ήρθε στην ζωή μου και μου έδωσε άλλον έναν λόγο για να υπάρχω. 

Το κόκκινο των χειλιών της με σημάδεψε αμετάκλητα. Το φιλί της μου σάλεψε το νου. Ένιωσα τη θεϊκή μανία να με κατακλύζει ολόκληρο . Εκείνη η γυναίκα ήταν η σωτηρία και η καταστροφή μου μαζί . Ένα πάντρεμα αντίρροπων δυνάμεων που έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου. Στην αγκαλιά της ένιωθα βασιλιάς, μα εκείνη ήταν η βασίλισσα του καλού και του κακού. Και με αυτή την δύναμη της με συνεπήρε. Με τράβηξε στον κόσμο της . Ήθελα να μου χαρίσει λίγη από την ζεστασιά της και ας ήξερα πως θα με οδηγούσε στην καταστροφή μου. Και την απέκτησα. Μαζί ζήσαμε στιγμές που χαράχθηκαν στην αιωνιότητα . Ήταν τόσο απόκοσμη. Προσφέροντας μου λίγη ευτυχία μέσα από την θέρμη που ανάβλυζε. Ζητιάνο με βρήκε η πραγματικότητα καθώς εκείνη επέστρεφε στον δικό της κόσμο. Τον υψηλά ιστάμενο. 

Δεν ζήτησα πολλά. Λίγα μονάχα όνειρα. Να ζήσω και εγώ το δικό μου μαζί της. 

…και πάτα τη σκανδάλη.
Είναι αργά για εμένα πια;
Είναι; 
Γιατί με σημαδεύεις με το πιστόλι στον κρόταφο ; 
Αυτή είναι η λύση για την λύτρωση; 
Αυτό είναι το φιλί της ζωής ή του θανάτου που μου αναλογεί; 
Τι υπάρχει μετά; 

Φίλα με και πάτα τη σκανδάλη.
Δεν άκουσα τις λέξεις που η ψυχή σου μου ψιθύρισε καθώς έφευγες... σου φώναζα "τι είπες;" 
"Θα σε συναντήσω στα όνειρα" . Αυτό μου αποκριθήκαν τα χείλη σου; 
Χάνω τη ζωή μου για να σε αντικρίσω λίγο ακόμα. Χάνω τη ζωή μου για να δω το όνειρο να περνά από μπροστά μου αυτή την ύστατη στιγμή που ο θάνατος αγκαλιάζει το κορμί μου μεταμφιεσμένος στη μορφή σου. 

Με φιλάς και ο έρωτας σου με σκοτώνει. Φορώντας το προσωπείο της θλίψης, πεταμένος σε ένα βρώμικο πεζοδρόμιο τρέμω ολόκληρος. 
Από τον φόβο του θανάτου; 
Από το κρύο; 
Και τα δυο μαζί; 
Ποιο ξέρει...

Ήξερα ότι μέσα στο φιλί σου θα βρω την λύτρωση που πάντοτε αναζητούσα. 
Το τελευταίο σου φιλί. 
Το φιλί εκείνο που έκανε τα όνειρα μου πραγματικότητα. 
Πλέον… δεν θα είμαι ποτέ πια μόνος. 
Θα έχω μαζί μου και εσένα. Ένα κομμάτι σου. Τα ίδια σου τα χείλη χαραγμένα πάνω στην σάρκα μου. 
Πλέον μπορώ να «ταξιδεύω» ολοκληρωμένος, γεμάτος, ευτυχισμένος, δίχως την μάσκα της θλίψης που με βάραινε τόσο μα τόσο πολύ. Μέσα στην γλυκιά αιώνια ανυπαρξία. 
Εκεί όπου μόνο ο θάνατος μπορεί να προσφέρει την απεγνωσμένη λύτρωση της ψυχής, χαρίζοντας απλόχερα, το χαμόγελο της ελευθερίας. 

«Ζητούνται όνειρα»
Ελένη Γιαννούκου – Μάριος Καρακατσάνης

«Ζητούνται όνειρα» Ελένη Γιαννούκου – Μάριος Καρακατσάνης

Μοιράσου το στα κοινωνικά δίκτυα