Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ Μάριος Καρακατσάνης

Μια μεγάλη αλήθεια είναι πως κάθε βιβλίο με τον δικό του τρόπο μιλάει στον αναγνώστη και τον ταξιδεύει. Όταν όμως ένα βιβλίο καταφέρνει αβίαστα να συνεπαίρνει από τις πρώτες του λέξεις τον αναγνώστη και να τον συγκλονίζει για πολλούς λόγους και του δίνει τη δύναμη να βαδίσει σε κρυφά κι αθέατα μα τόσο αληθινά μονοπάτια της ίδιας της ψυχής, ε τότε πολύ απλά πρόκειται για ένα αριστουργηματικό βιβλίο. Αυτό ισχύει για τη Συμφωνία του Μάριου Καρακατσάνη. Είναι μια ιστορία μυστηρίου και τρόμου και όμως δεν είναι απλά και μόνο αυτό μα και πολλά άλλα! Δεν είναι μια ιστορία γραμμένη έντεχνα με αποκλειστικό σκοπό να ιντριγκάρει το μυαλό με υπερβολές και κραυγαλέα εξωπραγματικές καταστάσεις και σκηνές. Κάθε άλλο! Είναι γραμμένη με πάθος ψυχής, με καταπληκτικές, ολοζώντανες, κινηματογραφικές περιγραφές που κόβουν την ανάσα. Οι ανατροπές απίστευτες και εντελώς απρόβλεπτες απ' την αρχή ως το τέλος οι οποίες όμως δεν είναι καθόλου τυχαίες και αναίτιες. Η γραφή του Μάριου, ρεαλιστική, αιχμηρή, κοφτερή, αποκαλυπτική και άκρως διεισδυτική ακόμα και σε θέματα ζόρικα της πραγματικότητας όλων μας, από εκείνα τα θέματα που κρύβονται σαν σκελετοί στην ντουλάπα. Ο Μάριος με μοναδικό τρόπο τα ξεσκεπάζει όλα και τολμά με αλήθεια να ανιχνεύσει τις ψυχές όλων των ηρώων του. Ψυχές αλύτρωτες και χαμένες που γυρεύουν απεγνωσμένα και με λάθος τρόπους την ποθούμενη λύτρωση. Σε ότι συμβαίνει και σε ότι περιγράφει στη Συμφωνία του... η αγάπη και η ανάγκη για αγάπη και το παίδεμα της, ο έρωτας, η δύναμη που έχει ο φόβος και το μπλοκάρισμα που φέρνει, η μοναξιά, η αβάσταχτη ευθύνη της ελεύθερης βούλησης. Διαβάζοντας το βιβλίο ετούτο, η αδρεναλίνη της ψυχής μου περνούσε από χίλιες διακυμάνσεις αγωνίας και έντασης αλλά και σε πολλά σημεία δάκρυσα από συγκίνηση και τόλμησα να αγγίξω δεμένους κόμπους που μέσα μου βρίσκονται. Είμαι ακόμα μέσα στις σελίδες σαν μυαλό και σαν είναι. Στην έρημο εκείνη με τον ξύλινο σταυρό και το τραυματισμένο τριαντάφυλλο, συντροφιά με τον Μάρτιν, με τον πατέρα του, με την Αφροδίτη, ακόμα και με τον Πάτρικ και τον κόσμο των αστεριών του. Μια μελωδία μέσα μου τριγυρνά...

Ain' t no sunshine when she' s gone... Κλείνοντας το βιβλίο, ένιωσα το γυμνό παιδί της λίμνης να παίρνει το χέρι μου και να το ακουμπά στο μέρος της καρδιάς μου, ψιθυρίζοντας μου δυο λέξεις... ελεύθερη καρδιά... Μάριε Καρακατσάνη, ειλικρινά και με το χέρι στην καρδιά κυριολεκτικά, σου λέω ότι ήταν για μένα χαρά και τιμή που διάβασα τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ σου! Σε ευχαριστώ! Είσαι υπέροχος και πολύτιμος σαν άνθρωπος και σαν συγγραφέας!

Μαίρη Τσίλη (συγγραφέας)

 

Η Συμφωνία είναι ένα βιβλίο που αν και το αγόρασα με επιφύλαξη αφού δεν είμαι φανατική των βιβλίων φαντασίας ωστόσο διαψεύστηκα με μεγάλη μου χαρά! Δεν υπήρχαν καθόλου υπερβολές και σημεία που με έκαναν να νομίζω ότι διαβάζω κάτι σαν παραμύθι. Με άγγιξε όσο κανένα άλλο βιβλίο γιατί για εμένα τουλάχιστον περιγράφει τόσο γλαφυρά όλα αυτά που σκεφτόμαστε όλοι μας   αλλά δε τολμάμε να εξομολογηθούμε στους γύρω μας!  Ένα μπράβο από εμένα και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να συνεχίσετε έτσι!

Κατερίνα Βαρθακούρη (αναγνώστης)

 

ΥΠΕΡΟΧΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ,ΜΕ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ !!!!!!ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ!!!!!!

Μαργαρίτα Ράμπια (αναγνώστης) 

 

Σήμερα τελείωσα το βιβλίο! Τέλειο το στορυ και με συνεπήρε μπράβο Μάριε Συγχαρητήρια!

Χρήστος Κεκές αναγνώστης 

 

Ένα βιβλίο που αγγίζει τον εσωτερικό κόσμο όλων μας! Πρέπει να το έχετε όλοι στην συλλογή σας!

Μανώλης Ψαλιδάκης (αναγνώστης)

 

Τι να πρώτο πω; Όταν το τελείωσα έψαχνα ξανά και ξανά στο ιντερνέτ να σιγουρευτώ  ότι όντος ο κ Μάριος Καρακατσάνης είναι νέος συγγραφέας! Πράγματι μόνο δύο βιβλία έχει γράψει και από τι έχω δει ετοιμάζει και το τρίτο. Αυτό λέγετε ταλέντο φίλε μου! Συγχαρητήρια! Επέτρεψε μου να σου πω ότι στην Ελλάδα χαραμίζεσαι, δεν είναι η χώρα μας για τέτοια αριστουργήματα, μόνο για ρομάντζα και άρλεκιν είναι.  Πρέπει να γίνει ταινία ΑΜΕΣΑ!!!!!

Δημήτρης Αλιφραγκής αναγνώστης

 

Χωρίς περιττές και κουραστικές λεπτομέρειες μας βυθίζει σε έναν κόσμο γεμάτο φαντασία και μυστήριο.  Το απόλαυσα από την αρχή ως το τέλος του! Με αγωνία θα αναμένω και το νέο σας βιβλίο!

Γιώργος Καραχάλιος (αναγνώστης)

 

Απλά το καμάρι της βιβλιοθήκης μου!

Ντίνα Παπαδάκη (αναγνώστης)

 

Η Συμφωνία....... Απλά συναρπαστικό.

Ο Μάρτιν ένας άνθρωπος τόσο βασανισμένος... τόσο ανθρώπινος... τόσο μεγάλη καρδιά. Ποιος στην θέση του δεν θα διάλεγε να κάνει το ίδιο. Ίσως να έχασε για λίγο τον δρόμο του αλλά το βρήκε πολύ νωρίς και χάραξε την δική του πορεία.

Η Αφροδίτη... οκ στην αρχή μου την έσπασε αλλά στο τέλος με δικαίωσε.

Ο πατέρας του... μια τραγική φιγούρα. Οι πράξεις του ίσως δικαιολογημένες ίσως και όχι. Αλλά ποιος μπορεί να το κρίνει;; Ούτε καν κάποιος που έχει περάσει από το κατώφλι όπου βρέθηκε και ο ίδιος.

Η μητέρα του... δεν υπάρχουν λόγια... δεν θέλω να την κρίνω δεν έχω αυτό το δικαίωμα γιατί πολύ απλά είμαι μάνα και τα συναισθήματα μου είναι λίγο ανάμεικτα.

Όσο αφορά το στόρι... απλά δυναμικό, με πολύ σασπένς, ακριβώς όπως το περίμενα. Κυλάει πάρα πολύ καλά και σε κάνει να μην θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου.

Μπράβο Μάριε... έκανες καταπληκτική δουλειά

Περιμένουνε πως και πως για το επόμενο.

Χρυσάνθη Καλαφάτη (αναγνώστης)

 

<<Καμιά φωτιά δεν είναι αρκετά δυνατή, ώστε να σε κάνει στάχτη, όταν φλέγεσαι μέσα σου ο ίδιος…>>

Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί «να’χαμε μια δεύτερη ευκαιρία, ν’αλλάξουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας για καλύτερα»??? Είμαστε όμως σίγουροι ότι αν κάπου, κάπως, κάποτε μας δινόταν αυτή η δεύτερη ευκαιρία δε θα ξανακάναμε τα λάθη του παρόντος??? Ή δε θα προχωρούσαμε σε άλλα λάθη, που ουδεμία σχέση θα είχαν με τα προηγούμενα??? Το πρώτο βιβλίο του Μάριου μας δείχνει μία περίπτωση δεύτερης ευκαιρίας… Ένας μη δημοφιλής νεαρός, που τα πειράγματα στο σχολείο ήταν καθημερινά λόγω του βάρους του, μεγαλώνει με πικρία για τη ζωή του… για την κοπέλα που αγαπά από απόσταση, καθώς κι αυτή τον κοροϊδεύει με τους συμμαθητές του… για τον πατέρα που εγκατέλειψε μάνα & γιο σε πολύ μικρή ηλικία… Δεν έχει τίποτα να χάσει… και πολλά να κερδίσει… Και μόνο από τον τίτλο & το εξώφυλλο, καταλαβαίνουμε ότι ο πρωταγωνιστής προχωρά σε μια συμφωνία με σκοτεινή δύναμη για να αλλάξει την μέχρι τώρα αδιάφορη ζωή του… Ο Μάρτιν δε ζητά πλούτη… δε ζητά γυναίκες… Επιθυμεί να μπορεί ο ίδιος να δίνει δεύτερες ευκαιρίες σε άτομα… να είναι κάτι σαν Θεός… Κάθε επιλογή όμως, έχει και τις συνέπειές της… Σε κάθε άνθρωπο που θα δώσει την ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη του, κάποιος άλλος θα τη χάσει… Ποιον να σώσει και ποιον να θυσιάσει??? Μέχρι τη στιγμή που θα βγει κι ο ίδιος σε ένα σταυροδρόμι… ένα δίλημμα… κι εκεί θα έρθει η λύτρωση… Ένα πραγματικά αξιόλογο βιβλίο με περιγραφές που σε ανατριχιάζουν και που δε μπορείς να αφήσεις στη μέση, αν δεν το τελειώσεις!!! Κάθε παράγραφος και μια σοφή κουβέντα από την πένα του Μάριου… Πόσες τέτοιες κουβέντες υπογράμμισα στο δικό μου αντίτυπο…!!! Μάριε, ειλικρινά, μου έδωσες μια άλλη οπτική για τη ζωή και αποκηρύττω μετά βδελυγμίας κι αποτροπιασμού έστω και μια πιθανότητα να υπογράψω μία “Συμφωνία”, που δεν ξέρω που θα με βγάλει… Μπράβο!!! Αναμένω την Άμυ σου… σύντομα…

Λιάνα ΤΖ (κριτικός Βιβλίων)

 

Μια ιστορία που εξελίχθηκε στη σφαίρα της φαντασίας και που ωστόσο κάνει τον αναγνώστη που ταξίδεψε μαζί του, να το ξανασκεφτεί πριν να ευχηθεί οτιδήποτε….ιδιαίτερα όταν αποζητά μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Πόσες φορές άραγε ο καθένας μας δεν έκανε μια τέτοια ευχή; Αλλά ποτέ δεν ξέρουμε ποιές σκοτεινές δυνάμεις καραδοκούν τη στιγμή που εμείς πολλές φορές ευχόμαστε και πράττουμε χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν…τον αντίποδα… Είναι δυνατόν να αλλάξουμε τα τετελεσμένα…να πάμε ενάντια στη φύση; Εχουμε τη δύναμη να προκαλέσουμε τις δυνάμεις του κακού για να πάμε κόντρα στο Θείο…και κυρίως να δεχτούμε τις συνέπειες; Υπάρχουν όρια στην Ελεύθερη Βούληση; Τίποτα δεν μας χαρίζεται στη ζωή…το κάθε τι έχει το τίμημα του υλικό ή άϋλο κι αλοίμονο αν ενεργήσουμε αχάριστα και απερίσκεπτα. Ο Μάρτιν και ο Κέβιν το γνώρισαν από πρώτο χέρι και η Ανιδιοτελής Αγάπη ήρθε να δώσει τη λύση στο τέλος… Η Συμφωνία είναι μια ιστορία μεταφυσικού παραμυθιού…μια ιστορία φανταστική, με διδαχτικό περιεχόμενο. Τη διδαχή την εισπράττει κανείς όταν ολοκληρώσει την ανάγνωση και ανασυγκροτήσει το ρητό στην αρχή του κάθε κεφαλαίου με το τέλος της ιστορίας. Είμαι σίγουρη οτι οι λάτρεις του είδους θα το εκτιμήσουν ιδιαίτερα.

Maria Kleanthous Kouzapa (αναγνώστης) 

 

Μόλις διάβασα το βιβλίο σου το Παραμύθια του μυαλού, όλες η ιστορίες του πραγματικά είναι μία και μία.. δεν ξέρω πως μα το διήγημα σου " η υπόσχεση " καθώς το διάβαζα ήταν σαν να διάβαζα και για την δικιά μου γιαγιά ή οποία ήταν ίσως ο πιο αγαπημένος άνθρωπός μου.. αυτό το διήγημα το έχω ζήσει κι εγώ πραγματικά.. Ζω και εργάζομαι στο Λιτόχωρο Πιερίας και είμαι στρατιωτικός, από μικρός πάντα με ένα βιβλίο στο χέρι, ο γιος μου το διάβασμα η ροκ και το ψάρεμα είναι πλέον όλη μου η ζωή.. κι όταν λέω για διάβασμα, δεν εννοώ του στιλ έκλασα μα σ αγαπώ αγάπη μου, τότε στο πόλεμο που ήταν καλοκαίρι και σε ερωτεύτηκαν και τέτοια πράσινα άλογα.. αλλά διάβασμα φαντασίας τρόμου μυστηρίου τα οποία για μένα είναι πιο " σπουδαία, σημαντικά αλλά και αναγκαία " στον καθένα μας, άντε και λίγο κλασική λογοτεχνία όπως Ντοσκογιέφσκι, Χάμσουν, Τολσόι και ως εκεί. Αγαπημένη μου συγγραφείς οι Howard Phillips Lovecraft, allan poe, Robert Ervin Howard, stephen king και άλλοι .. κι από Έλληνες? ΚΑΝΕΝΑΣ.. προσπάθησα για λίγο τον Καζαντζάκη μα ήταν και είναι πολύ "βαρύς" ίσως της ηλικίας μου.. (τώρα είμαι στα 34..) μέχρι που διάβασα το Παραμύθια του μυαλού.. το έφαγα το βιβλίο σε 2 μέρες και μια νύχτα, με ρούφηξε μέσα του κυριολεκτικά, μπήκα στον κόσμο μου, καθώς τελείωνα το ένα διήγημα του έλεγα μέσα μου (ουάου αυτό είναι γαμάτω!!!) ήθελα το όλο διήγημα να κάτσω να το σκεφτώ καλύτερα, μα δεν προλάβαινα να το σκεφτώ γιατί ήθελα και διάβαζα το αμέσως επόμενό διήγημα του. Με άρεσε αυτό το βιβλίο γιατί καθώς το διάβαζα σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν πως αυτό το βιβλίο γράφτηκε από Έλληνα!!! π.χ. αν μου το έδινε κάποιος και στην θέση του ονόματός σου έγραφε stephen king ειλικρινά θα πίστευα όντως ότι το είχε γράψει ο king.. ήταν σαν να διάβαζα st. king.. Συνήθως η Έλληνες από παλιά μέχρι και σήμερα γράφουνε για πολέμους για αριστερούς, δεξιούς ,και τρέχα γύρευε, ίσως νομίζουν πως έτσι θα μείνουν ως κορυφαίοι συγγραφείς και καλά αγωνιστές και σκατά στα μούτρα τους η ίδια φαρμφάρα τους μια ζωή.. Εσένα θαύμασα την συγγραφεί σου και να ξέρεις πως με το χέρι στην καρδιά μου πως πλέον είσαι ο αγαπημένος Έλληνας συγγραφέας. Συνέχισε την καλή σου συγγραφή αυτήν που και οι δύό μας αγαπάμε, δώσε θάρρος στην υπομονή σου πάρε μολύβι και χαρτί και μείνε, μην τα παρατάς, να ξέρεις πως κάποιοι είναι δίπλα σου μα και περιμένουν τα γραπτά σου. Χίλια ειλικρινά συγνώμη για το μακρύ μήνυμα μου, εύχομαι να είστε πάντα γερός κι ευτυχισμένος. 

 Γιάννης Ιωάννου (αναγνώστης)

  

Η Συμφωνια / Μαριος Καρακατσανης

Ολα στη ζωη ειναι δουναι και λαβειν. Κατι θα παρεις αλλα και κατι θα δωσεις. 
Ο Μαρτιν, βασικος ηρωας του βιβλιου, αποδεχεται να παρει μια δευτερη ευκαιρια στη ζωη του αλλα θα πρεπει να πληρωσει και ενα τιμημα. 
Διολου ευκαταφρονητο...
Παρ´ολη την κοροιδια που υφισταται, λεκτικη και σωματικη, καταφερνει να βγει μπροστα και να παλεψει με τους δικους του δαιμονες. 
Και βγαινει νικητης. 
Με τον δικο του τροπο.

Κανενας ανθρωπος δεν ξερει ποση δυναμη κρυβει μεσα του ή μεχρι ποσο (και αν) μπορει να ξεπερασει τα ορια του. Μεχρι να φτασει στο σημειο της δοκιμης. 
Πολλες φορες ζηταμε ή ευχομαστε για διάφορα που θα θελαμε αλλα δεν αναρωτηθηκαμε ποτε αν μπορουμε να ανταπεξελθουμε....
Αλλα ειπαμε... δουναι και λαβειν...

Ενα πολυ καλογραμμενο μυθιστορημα με ζωντανες και παραστατικες περιγραφες. 
Η πλοκη, το μυστηριο και οι εξελιξεις σε συναρπαζουν.

Μαριε ηταν καταπληκτικο!!! Μπραβο!!!

Ντόρα Κουτσούκου (αναγνώστης)


ΑΜΥ το κοριτσι τιμωρος,το κοριτσι δικαστης, η κορη που την λατρευει οσο τιποτα στο κοσμο ο πατερας της, η αδελφη της το ιδιο κανενας δεν της χαλαει χατηρι!!! Σου δημιουργει αποριες, τρομο με τις πραξεις της,αντιφατικα συναισθηματα,την λυπασαι αλλα και την παραδεχεσαι,εκνευριζεσαι και ομως ισως καποιοι να θελουν να της μοιασουν!! Εχει μια δοση τρελλας? Εχουν λογικη οι πραξεις της? Πιστευει στον Θεο η στον διαβολο? Αν αυτο το βιβλιο ειναι επιστημονικης φαντασιας αλλο τοσο ειναι κοντα στην πραγματικοτητα, η ιδια η ζωη μας εχει δειξει οτι ολα ειναι δυνατα... ακομη και η τρελλα ειναι ενα σημειο παραδοχης οτι κατι δεν παει καλα με καποιον... η σχιζοφρενεια υπαρχει? υπαρχει και κανει καλη παρεα με την παρανοια και την ψυχωση.... ενα μυστικο που φανερωνεται ποση βλαβη μπορει να προκαλεσει σε ενα ηδη διαταραγμενο μυαλο? τι τελος μπορει να περιμενουμε? Μονο αν το διαβασετε θα μπειτε στον κοσμο του παραλογου που χορευει με την λογικη και ισως το δειτε με αλλη οπτικη γωνια οτι τελικα δεν ηταν τοσο παραλογα οσα διαβασατε. Οντως εισαι σε βαθεια νερα Μαριε οταν γραφεις....!!!!!

Μαριέττα Λέφα (αναγνώστης)

 

Είχα διαβάσει τη Συμφωνία και το απόλαυσα, ίσως όχι τόσο σαν βιβλίο τρόμου αλλά περισσότερο σαν βιβλίο με κοινωνικά μηνύματα. Το Ξύπνημα όμως είναι το κάτι άλλο! Είναι βιβλίο τρόμου! Έχεις πάντα πολύ δυνατές εικόνες στα έργα σου Μάριε, πολύ λεπτομερείς και ζωντανές. Κινηματογραφικές θα έλεγα. Κυριολεκτικά, ένοιωσα σαν να παρακολουθούσα κινηματογραφική ταινία γιατί με τα μάτια του μυαλού μου είχα βρεθεί κι εγώ στην πόλη του Σέρμαν και παρακολούθησα τους ανθρώπους της να παραδίδουν τις ψυχές τους στις σκοτεινές δυνάμεις. Είδα όμως και τις προσπάθειες του Μάθιου, που με την αγνή ψυχή του αντιστάθηκε μέχρι το τέλος. Δεν σου κρύβω ότι δάκρυσα στις τελευταίες σελίδες, αλλά ακόμα κι εκεί δεν παρέλειψες να στείλεις το μήνυμα της ελπίδας. Ναι, οι ψυχές συνεχίζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο και μας περιμένουν, αλλά ταυτόχρονα ποτέ δεν μας εγκαταλείπουν!!!! Όχι, δεν έχω διαβάσει Stephen King και ούτε καίγομαι, αν και θα το κάνω κάποια στιγμή, αλλά δικές σου ιστορίες θα ξαναδιαβάσω οποτεδήποτε!!!

Maria Kleanthous Kouzapa (αναγνώστης)

 

Αγαπητέ Μάριε τελείωσα ψες την συμφωνία την πρώτη σου συγγραφική απόπειρα. Μου άρεσε πάρα πολύσίγουρα διαθέτεις φοβερή φαντασία και ταλέντοέχεις ένα εντελώς δικό σου στυλ που σε κάνει να ξεχωρίζεις!!!! Ανυπομονώ να διαβάσω τα επόμενα και το μόνο που θα σου ευχηθώ είναι keep walking my freind το μέλλον σου ανήκει.

Πόπη Μαθαιοπούλου (αναγνώστης)

 

Παρόλο που είμαι λάτρης των βιβλίων σε σημείο εθισμού δεν είμαι ιδιαίτερη φαν των θρίλερ....στην βιβλιοθήκη μου ολα και ολα 3 βιβλία αυτού του είδους θα βρεις τα δυο είναι του king κλασική αξία στα θρίλερ και το τρίτο είναι του Μάριου...αν και με δισταγμό αγόρασα αυτό το βιβλίο άρχισα να το διαβάζω... Έλληνας και να γράψει καλό θρίλερ? Θα δείξει σκέφτηκα και αγόρασα την Άμυ... Ένα θρίλερ που σε αφήνει με κομμένη την ανάσα... Το περίεργο όμως είναι πως σου δίνει μαθήματα ζωής! Φράσεις που αν της διαβάσεις μια φορά της θυμάσαι συνεχώς! Το τέλος απρόβλεπτο σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα γιατί όσο περνάς τις σελίδες τόσο δεν θέλει να τελειώσει...!! Ολοζώντανες εικόνες ξεπροβάλλουν μπροστά σου.. Εικόνες που εναλλάσσονται και πληροφορίες όσες χρειάζονται για να καταλάβεις τον χωροχρόνο..... Εξαιρετική γραφή εξαιρετική ιστορία.. πολλά συναισθήματα...πολλά δάκρυα..πολλές εκπλήξεις!! Όλα αυτά από την πένα ενός δυσλεκτικού που αν δεν διαβάσεις το βιογραφικό του σημείωμα δεν καταλαβαίνεις τίποτα απολύτως... Τιμή μου που τον ξέρω προσωπικά αυτόν τον άνθρωπο! Θα συμφωνήσω με μια άλλη κυρία ότι είναι ο king της Ελλάδας.

Παναγοπούλου Μαρίνα (αναγνώστης)


Διαβασα ενα απο τα πιο παραξενα βιβλια της ζωης μου αν οχι το μοναδικο!!! Για πρωτη φορα δεν ξερω τι συναισθηματα μου προκαλεσε και με εχει μπερδεψει ολη η πλοκη μεχρι και τις τελευταιες σελιδες, μονο τοτε μπορεσα να καταλαβω τι γινοταν. Όσο το διαβαζα περασα απο πολλα σταδια συναισθηματων αλλα αυτο που βιωσα περισσοτερο ειναι το θυμο για ενα αβουλο πλασμα που δεχοταν τα παντα στην ζωη του χωρις να κανει απολυτως τιποτα για να γινει καλυτερη η ζωη του.πιστευοντας οτι κανει μια συμφωνια για μια καλυτερη ζωη δεν ρωτησε τα ανταλλαγματα.... που ναξερε τι του επιφυλλασε η μοιρα!!! Τελικα τι ειναι το σωστο?να υπομενεις ολο τον χλευασμο και να ελπιζεις οτι καποτε θα φτιαξουν τα πραγματα προς το καλυτερο? Εκανε οτι καλυτερο για το ιδιο πιστευοντας στον Θεο... ποιο Θεο ομως?σε λιγοτερο απο 2 μερες ανακαλυψα μια πλευρα του ανθρωπου που δεν ειμαι σιγουρη κατα ποσο ειναι εφικτη,αν σε καποια αλλη ζωη μπορει να πραγματοποιηθει, αν μπορεις να παρεις τον χρονο πισω,αν μπορεις να διορθωσεις τα λαθη τα δικα σου και των αγαπημενων σου. Γινεται?????? Δεν ξερω!!!! Το μονο σιγουρο ειναι οτι οι αποριες μου ειναι περισσοτερες τωρα μετα που εκλεισα το βιβλιο και δεν σου κρυβω οτι δεν θα ηθελα να ειμαι στην Θεση του. ΜΠΡΑΒΟ για το κουραγιο που ειχες να μπεις σε τοσο βαθια νερα!!!

 Μαριέττα Λέφα (αναγνώστης)

 

 ΑΜΥ - ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ

Το βιβλιο με το οποιο ξεκινησα τη φετεινη χρονια και με αποζημιωσε με τον καλυτερο τροπο! Συγκλονηστικο, ανατρεπτικο, ξεχωριστο, με φοβερη φαντασια δεν εχει τιποτα να ζηλεψει απο βιβλια αυτου του ειδους διασημων ξενων συγγραφεων! Και με ενα τελος αναπαντεχο και ανατρεπτικο που θα σας αφησει αφωνους! Το συστηνω ανεπιφυλαχτα αλλα μονο σε δυνατους αναγνωστες που θελουν να ξεφυγουν απο τα συνηθισμενα.
Η Αμυ ειναι ενα χαρισματικο κοριτσι με εντονη προσωπικοτητα. Μεγαλωνει σε μια οικογενεια που την λατρευουν και δεν της χαλανε χατηρι στο ομορφο νησι των ιπποτων την Ροδο. Εχει μια αδελφη δυο χρονια μικροτερη της οποιας αυτοδιοριζεται προστατης της. Τα χρονια περνουν φευγουν για σπουδες στην Αθηνα και σε ενα απο τα ταξιδα επιστροφης τους για να περασουν τις καλοκαιρινες διακοπες τους μια αποροσδοκητη ανατροπη φερνει τα πανω κατω στη ζωη τους......
Στη συνεχεια ενα φοβερο μυστικο αποκαλυπτεται το οποιο ειναι η αφορμη για να περασει η Αμυ για τα καλα στην αλλη σκοτεινη πλευρα του εαυτου της, η παλη μεταξυ λογικης και παρανοιας ειναι ανιση και μετατρεπεται σε δικαστη τιμωρο.... Ποιος φταιει ομως για την εξελιξη αυτη, η Αμυ ειναι θυτης η θυμα, τερας η ενας αρρωστος ανθρωπος που χρειαζοταν βοηθεια?
Το σιγουρο ειναι πως προκειται για ενα βιβλιο που θα σας συγκινησει, θα σας κανει να κλαψετε, να τρομαξετε αλλα και να προβληματιστειτε. Και τιθεται το ερωτημα, ατομα που παραπεουν μεταξυ λογικης και παρανοιας μπορουν να γιατρευτουν και να προστατευτουν μονο με αγαπη και αφοσιωση η χρειαζεται και η ιατρικη παρεμβαση? Την απαντηση θα την βρειτε στις σελιδες του βιβλιου!!!

 Πόπη Μαθαιοπούλου (αναγνώστης)

 

Διάβασα το βιβλίο ΑΜΥ του συγγραφέα ΜΑΡΙΟΥ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ.ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στο συγγραφέα για το θέμα του βιβλίου.Με γραφή που δεν σε κουράζει,σε βάζει σε πολλές σκέψεις.Δεν θα πω περισσότερα γιατί μετά απο τόσα χρόνια ακόμα αναρωτιέμαι που τελειώνει η πραγματικότητα και αρχίζει η φαντασία και που τελειώνει η φαντασία και αρχίζει η πραγματικότητα. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ.

 Πετρούλα Τριανταφυλλίδου (αναγνώστης)

 

Μάριος Καρακατσάνης ΑΜΥ

Στο βιβλίο αυτό του Μάριου διαβάζουμε για μια όμορφη,,αγαπημένη,,καθημερινή οικογένεια με δυο κορίτσια που τα μεγαλώνουν με πολύ αγάπη.

Τα κορίτσια είναι πολύ δεμένα και το μεγαλύτερο πάντα προσέχει και προσέχει και προστατεύει την μικρότερη.
Η Άμυ και η Μελίνα.
Ανάμεσα στη ροή της ιστορίας παρακολουθούμε σκηνές από την καθημερινότητα τους και καθώς τις γνωρίζουμε βλέπουμε πόσο διαφορετικές είναι και πόσο στην ουσία δεν γνωρίζει η μια την άλλη.
Από ένα τραγικό ατύχημα και μετά αλλάζουν όλα στην ήσυχη και όμορφη ζωή της οικογένειας.
Μυστικά πολύ καλά κρυμμένα ανακαλύπτονται από την Άμυ και πολλά πράγματα μπαίνουν στη θέση τους,,όμως ίσως να είναι πολύ αργά...
Στο βιβλίο υπάρχουν σκηνές σκληρές η πολύ σκληρές που μπορεί να σοκάρουν,, αλλά εδώ δεν μιλάμε για έρωτες και λουλούδια αλλά για μια αγάπη πατρική που προσπάθησε να λειτουργήσει προστατευτικά απέναντι στο παιδί του και ίσως να ήταν λάθος στην εξέλιξη του σαν άτομο.
Στα χέρια μας λοιπόν κρατάμε ένα θρίλερ και δεν μπορώ να πω τίποτα παραπάνω γιατί ο συγγραφέας είναι εν ζωή [ευτυχώς γιατί έχει να δώσει πολλά] και μπορεί να με κάνει θύμα στο επόμενο βιβλίο του....
Μάριε καλοτάξιδη η ΑΜΥ σου!!!!!!!!

 Ξανθοπούλου Χασιώτη Ζωή (Αναγνώστης)

 

Όταν γνώρισα τον εν λόγο κύριο δε μπορούσα να φανταστώ ότι γνώριζα μια αστείρευτη πηγή φαντασίας!!!
Η πρώτη μου επαφή με το βιβλίο η Συμφωνία και ακολούθησαν κάποιες ιστορίες του σε wattpad...
Ήρθε λοιπόν η ώρα να διαβάσω και το κοριτσάκι του..την Αμυ!!!
Τι να πω για αυτό το βιβλίο; Μια συγκλονιστηκή ιστορία τρόμου και φαντασίας.
Η Αμυ μια νεαρή κοπέλα, μέλος μιας τετραμελής οικογενείας που κατά τα φαινόμενα είναι συνηθισμένη...Δυο πανέμορφες κόρες, η Αμυ και η Μελινα και δύο υπέροχοι και στοργικοί γονείς..
Ένα καλοκαίρι, τα δυο κορίτσια θα πάνε διακοπές στο νησί τους τη Ρόδο...κανείς όμως δεν περιμένει ότι θα συμβεί αυτό το καλοκαίρι..
Μια κοπέλα που από μικρή είχε έντονη προσωπικότητα...
Μια κοπέλα που από μικρή αγαπούσε τόσο πολύ την αδερφή της, αλλά και τα άλλα μέλη της οικογενείας.
Κι όμως... Όλα θα αλλάξουν από ένα τυχαίο γεγονός.Ή μήπως δεν είναι και τόσο τυχαίο..
Πόσο λεπτή είναι η διαχωριστική γραμμή της λογικής και της παράνοιας; 
Ένα βιβλίο που έζησα μαζί του..Ένα βιβλίο που ενώ ήθελα Τόσο πολύ να μάθω το τέλος του, δεν ηθελα με τίποτα να τελειώσει..
Και το τέλος του τόσο απρόσμενο και τόσο μαγικό...
10/10....δεν έχω λόγια..Μαριε συνέχισε να γράφεις έτσι!!!

Μαρκέλλα Μαυρακάκη (Αναγνώστης)

 

Δεν μιλάω συχνά για βιβλία, μιλάω μόνο για ότι με συγκλονίζει. Μιλάω μόνο για βιβλία που πρεπει να βρίσκονται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και οχι να ψάχνεις να τα βρεις. Είναι μια κοινωνική αδικία να φιγουράρουν άλλα σαν βιβλία βιτρίνας και η Αμυ όχι. Αν και είμαι σίγουρη ότι θα πάρει τη θέση που της αξίζει. Κατα την γνώμη μου( και θα συμφωνησετε και εσεις μαζί μου αν το επιλέξετε) δεν είναι τρόμου, είναι ένα ισχυρό ψυχολογικό θρίλερ. Θα αναφερθώ ξανά στο βιβλίο πολλές φορες, οχι για να σας κουράσω, αλλά γιατί κάθε φορά που το ανοίγω βρίσκω και κατι καινούργιο να πω. Εξάλλου το μυαλό μου είναι ακόμα χαμένο στις σελίδες του. Είμαι σίγουρη οτι ποτέ δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι παρόμοιο. Το ταλέντο της δημιουργίας είναι δώρο Θεου και φαίνεται οτι στο Μάριο Καρακατσάνη δόθηκε απλόχερα.
Αγαπημένο
Μοναδικό
Υπέροχo.

Παναγοπούλου Χρύσα (Αναγνώστης)  

 

Γεννημένη στα ‘80’s και μεγαλωμένη στα ‘90’s έζησα με τον τρόμο ότι αν κάνω μπάνιο με αναμμένο θερμοσίφωνα μπορεί να εκτοξευτώ στην στρατόσφαιρα emoticon grin Καμιά φορά ακούω μες το κεφάλι μου τη φωνή της Πωλίνας από το υπερπέραν και θυμάμαι ότι θέλω ακόμα να πάω κάποτε στις Σεϋχέλλες.
Οι μαμάδες των 80’s γυρίζαν κεφάτες από του Βερόπουλου και δε μαλλιοτραβιόμασταν όπως σήμερα με τις ταμίες για το κουπόνι για το αντικολλητικό κατσαρόλι που ξέχασαν να μας δώσουν. (είναι ιδέα μου ή όλες «ξεχνάνε» τα κουπόνια?) Στη γειτονιά είχαμε ένα πάρκο με μια σκουριασμένη βρύση, η οποία αν υπήρχε σήμερα θα χρειαζόταν συνεργείο με ειδικές ολόσωμες στολές για να την απολυμάνουν κι εμείς πίναμε όλοι μαζί με το στόμιο στο στόμα και κανείς μας δεν έπαθε φυματίωση.
Αγαπημένοι μου πρωταγωνιστές ήταν ο Μάικλ Νάιτ και ο Πίκος Απίκος, είχα μαζέψει έναν αξιοπρεπέστατο αριθμό Ευχούληδων (από τους οποίους ζει μόνο ο ένας), έγραφα ραβασάκια στον Patrick Swayze (R.I.P. σνιφ) , έφτιαχνα χάρτινα βελάκια για το φυσοκάλαμο, τζογάριζα με τα γκαζάκια, έφαγα τον τόπο να βρω τσαντάκι σαν του Σπόρτ- Μπίλι (ψάχνω ακόμα και σήμερα), προσπαθούσα να γίνω κι εγώ σαν τα Νιντζάκια, να χορέψω σαν τον Mc Hammer, είχα φούστα Λαμπάντα και αγαπημένα μου βιβλία ήταν οι «Πέντε Φίλοι», «οι Μυστικοί Εφτά» και αργότερα τη δεκαετία του 90 οι λατρεμένες «Ανατριχίλες».
Και με αυτόν τον τίτλο σταματώ την αναπόληση των δύο λατρεμένων δεκαετιών, γιατί μπορώ να μιλάω μέρες, έχω χιλιάδες αναμνήσεις να μοιραστώ και θα ξεφύγω εντελώς από το θέμα της ανάρτησης emoticon grin 
Την Άμυ του Μάριου Καρακατσάνη ήθελα εδώ και καιρό να διαβάσω και τώρα που τα κατάφερα μπορώ να πω με όλο το θάρρος ότι ο άνθρωπος είναι ένας τρελός για δέσιμο με φαντασία που δεν νομίζω πως υπάρχουν όρια να την κρατήσουν.
Έχοντας ως αρχηγό στο βιβλίο τρόμου τον Κινγκ (τόσο που έχω μάθει κάποια κεφάλαια από βιβλία του απ’ έξω) κι έχοντας επιβιώσει από δυο ταξίδια με αεροπλάνο που επί 4 ώρες είχα και τις δυο φορές – πήγαιν’ έλα- τουτέστιν τέσσερεις- κάτι Ρώσους μπροστά μου που σταυροκοπιόντουσαν κάθε τρία λεπτά κι έλεγα κι εγώ το Πάτερ Ημών μαζί τους στα Ρώσικα (για να λέμε και την ίδια προσευχή μπας και πιάσει καλύτερα) γιατί κάθε τρία λεπτά νόμιζα ότι πέφτουμε, έχοντας επιβιώσει κι από ένα απόγευμα στο σούπερ μάρκετ όπου φορτωμένη 47 σακούλες , ένα μωρό παραμάσχαλα που τσιρίζει κι ένα άλλο από το χέρι που χοροπηδάει με ανυπομονησία προσπαθώντας να ανοίξω ένα #$$$%$%^#$@% γλειφιτζούρι που είναι τυλιγμένο τόσο σφιχτά λες κι έχει μέσα το διαμάντι του Νείλου, νόμιζα πως τίποτα δεν μπορεί να με τρομάξει πια.
«Δυο αδερφές τόσο ίδιες όσο οι δυο πόλοι της γης... Η μία καλοκάγαθη , η άλλη σκοτεινή προσωπικότητα μα με προστατευτικά ένστικτα... Η Μελίνα αδύναμη κι υποχωρητική... Η Άμυ δικαστής και τιμωρός σε ένα δικό της κόσμο, στον οποίο ο Θεός έδειχνε πάντα το πιο σκληρό του πρόσωπο. Τι διαχωρίζει την τρέλα από τη λογική; Το Θεό από το Διάβολο; Το καλό από το κακό; Τα ερωτήματα αυτά σταμάτησαν να απασχολούν την Άμυ, όταν ένιωσε ότι βαθιά μέσα στην ψυχή της υπήρχε χώρος για όλα. Και όταν πια η σιωπή σπάει και το μυστικό αποκαλύπτεται, τότε η θυσία είναι μονόδρομος...»
Οι ιστορία των δύο αδερφών με έκανε να θυμηθώ την παλιά ταινία με τον Μακόλει Κάλκιν – Ο καλός γιος, να πανικοβληθώ διερωτώμενη αν μαθαίνω σωστά την αδερφική σχέση στα παιδιά μου, να φάω έναν κουβά πίτι-φουρ που λέει κι η γιαγιά μου απορροφημένη από το διάβασμα (και να πρέπει τώρα να περπατήσω ως το Κιλιμαντζαρο για να κάνω απόσβεση emoticon tongue ) , και να ξανασκεφτώ ότι ο συγγραφέας είναι τρελός για δέσιμο.
Αυτό που μου αρέσει στη γραφή του Μάριου είναι η απλότητά της, η έλλειψη φρου-φρου και αρωμάτων, η απουσία μακροσκελών προτάσεων και περιγραφών και η ωμότητά της. Θεωρώ ότι είναι πολύ νέος με πολύ μέλλον μπροστά του και στο μυαλό μου αντικαθιστά επάξια τον Ρ.Λ. Στάιν (Ανατριχίλες) που αγαπώ ιδιαίτερα μιας και θεωρώ απαραίτητο το βιβλίο τρόμου στους νέους, γιατί έχει τεράστια δύναμη να ξορκίζει πολλά κακά.

Lola Cathrine (Αναγνώστης)

 

Έκλεισα το βιβλίο και δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή να λυπηθώ… Απίστευτη ιστορία!! Διαβάζοντας την Άμυ πίστεψα ότι θα έγραφα πάρα πολλά, όμως δεν μπορώ να γράψω τίποτα γιατί η παραμικρή λέξη μπορεί να μαρτυρήσει την ιστορία και την εξέλιξη της. Το μόνο που έχω να πω γι αυτό το βιβλίο είναι ότι αξίζει να διαβαστεί… Συγχαρητήρια Μάριος, αν και ήξερα ότι θα διάβαζα μία διαφορετική ιστορία, δεν περίμενα ότι θα μου άρεσε τόσο πολύ!! Για άλλη μία φορά επιβεβαιώνω στον εαυτό μου, ότι δεν υπάρχει διαφορετικό αλλά ξεχωριστό!! Απ’ την αρχή υπάρχει αρκετό ενδιαφέρων, διαβάζοντας το σε καθηλώνει, το τέλος ανατρεπτικό… Ένα βιβλίο με διαφορετική φιλοσοφία αλλά και ξεχωριστά σημεία γεμάτα διδάγματα. Ένας πόλεμος ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, μια ψυχή παγιδευμένη σ’ έναν λαβύρινθο γεμάτο αρπαχτικά ή ήταν η ίδια η ψυχή αρπαχτικό; Ένα ψέμα και δυο ζωές τόσο εύθραυστες η μία να παλεύει για την άλλη και στο τέλος το αδύναμο μοιάζει δυνατό, το δυνατό αδύναμο…

Μαρία Πέττα (Συγγραφέας)

 

 

ΑΜΥ του Μάριου Καρακατσάνη


Αυτή τη φορά δεν θα πω ότι «διάβασα» το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά ότι το «παρακολούθησα»! Οι έντονες κινηματογραφικές περιγραφές του, μου δημιούργησαν την εντύπωση ότι παρακολούθησα μια ταινία με υποτίτλους! Τόσο πολύ «μπήκα» μέσα στην ιστορία.
Οι δυο αδελφές, η Άμυ και η κατά 2 χρόνια μικρότερη Μελίνα, μεγαλώνουν σε μια αγαπημένη οικογένεια με στενούς οικογενειακούς δεσμούς, μέχρι εκείνο το καλοκαίρι που επέστρεψαν στο νησί τους για τις διακοπές από τις σπουδές τους. Η Μελίνα είναι ευάλωτη, συγκαταβατική, καλοκάγαθη. Δίνει τόπο στην οργή και δικαιολογεί καταστάσεις για να αποφεύγει καυγάδες. Δείχνει αδύναμη σε σχέση με την Άμυ που είναι εντελώς αντίθετος χαρακτήρας. Αυτή δείχνει ατρόμητη, δεν ανέχεται καμιά αδικία και καμιά δικαιολογία. Δικάζει και τιμωρεί η ίδια και ως εκ τούτου παραμένει μόνη, ένα μοναχικό άτομο. Ωστόσο, είναι υπερπροστατευτική προς τη μικρή της αδελφή, για την οποία νοιώθει ότι έχει ευθύνη να την προστατεύει σε έναν κόσμο άδικο, που έχει εγκαταλείψει ο Θεός, σύμφωνα με τη δική της άποψη. Η αγάπη ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο πλάσματα είναι ιδιαίτερη, παρόλες τις διαφορές τους. Καμιά δεν μπορεί να υποψιαστεί τα μυστικά που κρύβει το παρελθόν τους και που τα είχαν κρυμμένα τόσα χρόνια ακόμα και οι γονείς τους…
Το μυαλό είναι το πιο περίπλοκο όργανο στον ανθρώπινο οργανισμό. Είναι ο εγκέφαλος που ρυθμίζει όλες τις λειτουργίες, συνειδητές και ασυνείδητες. Τα παιχνίδια του μυαλού δεν έχουν όρια. Άλλοτε στέλνουν την ανθρώπινη ύπαρξη στα ουράνια και άλλοτε τη ρίχνουν στα τάρταρα. Εκεί βρίσκεται συχνά η Άμυ. Παλεύει για να ξεφύγει. Μπερδεύει το καλό με το κακό. Θεός και Διάβολος γίνονται ένα. Εκείνη η φωνή την μπερδεύει, την παρασύρει. Τι να συμβαίνει άραγε μέσα στο ανήσυχο μυαλό της; Γιατί εκλιπαρεί τη συγχώρεσή της ο αγαπημένος της πατέρας; Μια τραγωδία εξελίσσεται με ένα εντελώς απρόσμενο τέλος.
Οι εικόνες, όπως είπα, είναι πολύ έντονες και ζωντανές! Από τις πιο βίαιες ξεχώρισα τη σκηνή με τη σύγκρουση της Άμυ με τον Κώστα. Είναι τόσο πολύ έντονη και περιγραφική που μεταφέρει τον αναγνώστη στο προσκήνιο και γεύεται το αίμα από τα χτυπήματα. Από τις πιο γλυκές και ελπιδοφόρες, βρήκα εκείνη με τη συνάντηση της Άμυ με τον Μάριο στον βράχο. Ένοιωσα τη γαλήνη που επιτέλους ένοιωσε εκείνες τις ώρες η τραυματισμένη της ψυχή και πίστεψα κι εγώ προς στιγμή ότι θα έβρισκε τη λύτρωση. Μα δεν είναι όλα τόσο απλά σε μια ιστορία του Μάριου Καρακατσάνη και κανείς δεν περιμένει το τέλος που έρχεται ανελέητο…
Η γραφή του Μάριου είναι απλή, όπως πάντα, αλλά πολύ πιο μεστή και ολοκληρωμένη. Ο λυρισμός είναι άγνωστος μέσα στις ιστορίες του, ωστόσο, ο ρομαντισμός είναι αυτός που δίνει μια ανακουφιστική ανάπαυλα στην υπόλοιπη ένταση. Είναι εμφανής η εξέλιξη τόσο στην έκφραση, όσο και στο ξεδίπλωμα της ιστορίας και κρατά τον αναγνώστη σε συνεχή εγρήγορση και ενδιαφέρον. Απόλαυσα το ταξίδι με την Άμυ, γιατί αν και ψυχολογικό θρίλερ που είναι, δεν παύει να έχει και τις στιγμές που «γονατίζει» τον αναγνώστη, όχι από τρόμο, γιατί δεν λείπουν ούτε οι σκηνές τρόμου, αλλά από συμπόνοια προς τους ήρωες.
Καλοτάξιδη να είναι η Άμυ σου Μάριε και καλές δημιουργίες σου εύχομαι από καρδιάς!

Μαρία Κλεάνθους Κουζαπά

  

Περισσότερο τραγική παρα τρομακτική, η ΑΜΥ ολοκληρώνει την περιπλάνηση στο σκοτεινό κόσμο του Μάριος Καρακατσάνης... Με φόντο τη Ρόδο, στις σελίδες της ξετυλιγεται η ιστορία μιας νεαρής κοπέλας με γερασμενη ψυχή που εξελίσσεται σε αγγελο-εξολοθρευτη, δικαστή και δημιο ενός κόσμου που πρεπει να γίνει σκληρός για να εξυγιανθει, σε κτηνωδη προστάτη όσων αγαπάει...Σκηνές πικρης ποίησης και άγριας βιαιοτητας εναλλασσονται σελίδα με σελίδα, μέχρι το λυτρωτικο, κατά ένα διεστραμμενο τρόπο, τέλος.
Πραγματικά το ευχαριστηθηκα Μαριε. Είναι εκπληκτική η πορεία της συγγραφικης ωριμανσης σου, από τον αμιγη τρόμο σε πιο πολυσυνθετα μονοπάτια. Σε ευχαριστώ για τα ταξίδια κι ανυπομονώ για την επόμενη "πτήση".

 
Αλεξάνδρα Ορφανίδου (Αναγνώστρια) 

 

Η «Συμφωνία» του Μάριου Καρακατσάνη είναι ένα βιβλίο μυστηρίου/τρόμου αφιερωμένο σε ένα δεύτερο πρόσωπο, σε όλες τις δεύτερες ευκαιρίες που αναζητήσαμε με θάρρος στη ζωή και σε όλες τις δεύτερες ζωές που τολμήσαμε ή δεν τολμήσαμε να ζήσουμε.
Είναι επίσης μια ευφάνταστη ιστορία για ιάσεις πονεμένων ψυχών με πολύτιμα ανταλλάγματα και για αναζητήσεις εσωτερικές και εξωτερικές ενός υπαρκτού, αλλά και ενός κόσμου σκιών που περιβάλλει τους πρωταγωνιστές.
Είναι μια λευκή πιστωμένη επιταγή υποσχέσεων που δόθηκαν εν θερμώ και αθετήθηκαν για μια στιγμή.
Ο μαέστρος-συγγραφέας διευθύνει μια Συμφωνία από μουσικά όργανα με παραμορφωμένες συνειδήσεις και μνήμες τα οποία παίζουν σε δεκάδες παράλληλες πραγματικότητες μια εκκωφαντική και παράφωνη σε συχνότητα Σονάτα, αφιερωμένη στο Καλό, στην Κάθαρση και στην Αγάπη.
Η ικανότητα του συγγραφέα να αποδομεί με φυσικότητα τις αποφάσεις, τα διλλήματα, αλλά και τις ψυχές των ηρώων του και να μας τα προσφέρει με γενναιοδωρία σε ασημένιο δίσκο σαν ευγενικός οικοδεσπότης, είναι μοναδική και φέρει πλέον την προσωπική του σφραγίδα.
Η ανθρώπινη ύπαρξη γίνεται βορά στο αχόρταγο Κακό, αλλά και το Κακό γίνεται μακάβρια τροφή φωτεινών υπάρξεων, στροβιλισμένα αγκαλιά και τα δύο σε ένα αέναο φαύλο χορό ζωής και θανάτου.
Το μυαλό με οδηγό το ένστικτο συχνά πλησιάζει προς το δρόμο της κατανόησης και της λύτρωσης και εκεί αγγίζει τις καυτές διαστάσεις μιας εξωπραγματικής φαντασίας.
Ο ανίερος πόνος που προκαλεί η δύναμη της ελεύθερης βούλησης μας οδηγεί σ' ένα Λούνα-Παρκ με εκτυφλωτικά φώτα, καθηλωμένους, χωρίς ζώνες ασφαλείας, μέσα στο τρενάκι του τρόμου, στην πιο επικίνδυνη κορυφή της διαδρομής.
Και εκεί το δίλημμα γίνεται πλέον ξεκάθαρο.
Ή τηρείς μια απλή συμφωνία με ξεκάθαρους όρους για μία και μοναδική φορά γνωρίζοντας τις συνέπειες ή ο Χρόνος διαστέλλεται ανεξέλεγκτα, γίνεται ο ίδιος συνέπειες και ψάχνει με αγωνία τους ξεκάθαρους όρους για να συμμαχήσει μαζί τους και να βρει επιτέλους τη γαλήνη και την ισορροπία.
Το τέλος του βιβλίου σε βρίσκει να αντιλαμβάνεσαι πως οι φωτεινές εναλλαγές που σου τύφλωναν το οπτικό σου πεδίο από την αρχή της ανάγνωσης, προέρχονταν από το καλειδοσκόπιο ενός επίσης ευφάνταστου παιδικού παιχνιδιού.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που σίγουρα θα διαβαστεί απνευστί!

Μαρία Φουσταλιεράκη (Αναγνώστρια)

 

Τα θρίλερ/βιβλία τρόμου δεν ανήκουν στα αγαπημένα μου είδη λογοτεχνίας έτσι χαίρομαι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον το συγκεκριμένο και λυπάμαι που δεν είχα αποφασίσει να το διαβάσω νωρίτερα δίνοντάς του μια ευκαιρία.
Στο το βιβλίο της ΑΜΥ ένας σύγχρονος παραμυθάς μου διηγήθηκε μία ιστορία τρόμου πιτσιλώντας με, με αίμα στο πρόσωπο και κάνοντας την αναπνοή και την καρδιά μου να σταματήσουν πολλές φορές από την αγωνία.
Με έκανε να δω με γυμνό μάτι, τα εύθραυστα υλικά που είμαστε κατασκευασμένοι οι άνθρωποι. Τα συναισθήματα και πώς τα βιώνουμε όλοι μας μα κυρίως πώς τα διαχειρίζονται εκείνα τα ιδιαίτερα παιδιά που γεννήθηκαν ατελή στα μάτια της επιστήμης και της «κανονικότητας». Δηλαδή σχεδόν όλοι μας.
Έντρομη κρυφοκοιτούσα το διαταραγμένο ψυχισμό της ηρωίδας ακινητοποιημένο πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι και από πάνω του ένας ικανός χειρουργός να αφαιρεί με ευλάβεια όλους τους μελανούς εισβολείς από τα μπερδεμένα σωθικά της.
Το υποσυνείδητο, το συνειδητό και το θυμικό κινούνται μπερδεμένα μέσα στο λαβύρινθο του ασφαλές παραμυθένιου σύμπαντος που προσπάθησε να εξασφαλίσει η οικογένεια για το μικρόκοσμό της.
Δυστυχώς αυτό το ιδεατό σύμπαν αποδεικνύεται όχι μόνο χωρίς ικανές προδιαγραφές και δίχτυ ασφαλείας, αλλά τουναντίον, ένα περιβάλλον που με ένα τεράστιο μεγεθυντικό φακό στρέφει προς τα μέσα και φωτίζει ακόμα περισσότερο μια μοναχική ύπαρξη που τρέχει σαν αλλόφρων να ξεφύγει από το δαίμονα κλέφτη-ψυχών. 
Μια ψυχή που πονάει, βασανίζει ξένα κορμιά μήπως και ανακουφιστεί.
Μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας οι πρωταγωνιστές μεταμορφώνονται, χρώμα το χρώμα, από το ονειρικό ροζ της ανακουφιστικής αγκαλιάς, της απόλυτης αγάπης και της αποδοχής, στο απόλυτο έρεβος της αγκαλιάς χωρίς άβυσσο γιατί όπως λέει και ο συγγραφέας «Όταν δεν έχουμε επιλογές, φτιάχνουμε τις δικές μας».
Όλα βιώνονται σ’ αυτό το σύμπαν κάπως υπερβολικά και βίαια και έντονα και ακολουθούμε τη φυγή και τη σιωπή που γίνονται πράξεις υπέρτατης αγάπης και ανιδιοτέλειας. Ο απρόσμενος θεϊκός έρωτας σαν από μηχανής Θεός δείχνει στο τέλος μια κάποια ευσπλαχνία σε ένα εαυτό που είναι ταυτόχρονα και ο μεγαλύτερος εχθρός του.
Τελειώνοντας το βιβλίο έκλεισα τα μάτια και ευχήθηκα να υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν εκεί έξω, στο οποίο η ΑΜΥ να είναι ξαπλωμένη και χαμογελαστή με ένα γαλάζιο αρκουδάκι στην αγκαλιά της και ο αγαπημένος της Μάριος ξαπλωμένος δίπλα της να της διαβάζει τρυφερά τη δικής τους υπέροχη ιστορία αγάπης…
Ανυπομονώντας για τη συνέχεια της συγγραφικής σου ικανότητας σ’ ευχαριστώ Μάριε Καρακατσάνη για το υπέροχο βιβλίο που μας χάρισες.

Μαρία Φουσταλιεράκη (αναγνώστρια)

 

Διαβαζοντας την Αμυ και συνεπαιρνοντας με, τη λατρεψα και πιστευα οτι τελειωνοντας την αναγνωση του βιβλιου θα ειχα να πω πολλα. Κλεινοντας ομως το βιβλιο, ανακαλυψα οτι δεν μπορουσα να πω τιποτα. Χρειαζομουν χρονο να συνελθω, να σκεφτω. Ενιωθα την αναγκη να πω καποια πραγματα για ολα οσα ενιωσα και εδωσα χρονο στον εαυτο μου γιατι ηθελα να συνειδητοποιησω, να "χωνεψω" ολα οσα ειχα διαβασει. Πλεον μπορω να πω τα εξης... Μαριε η λεξη συγχαρητηρια μου φαινεται κοινοτυπη και αδεια. Η λεξη ταλεντο ειναι πολυ λιγη για να εκφρασει ολο αυτο που σε χαρακτηριζει. Η Αμυ σου μ' εκανε να σκεφτω, ν' αναρωτηθω, να δω εναν αλλο κοσμο υπαρκτο. Τι γινεται οταν η νυχτα μπαινει στην ψυχη μας? Που αρχιζουν και που τελειωνουν τα ορια της επιβιωσης? Τι σε οδηγει στην παρανοια? Η αγαπη η το μισος? Ο Θεος αγαπαει η ξεχναει τα "ιδιαιτερα" παιδια του? Ο τιμωρος πρεπει να καταδικαζεται η να δικαιωνεται? Η μοιρα μας οριζει η την οριζουμε? Θεωρω οτι η Αμυ ΔΕΝ ειναι ενα απλο μυθιστορημα. Ειναι ενας οδηγος για την ψυχη μας, ενας οδηγος που εχει το κουραγιο να μας παει σε μερη που δεν τολμαμε να παμε μονοι μας. Διαβαστε το και πειτε μου... Τον κοσμο της Αμυ τον γνωριζετε? Εγω ναι..... Υπαρχει λιγο απο την Αμυ μεσα σας? Σ' εμενα ναι... Εχετε το κουραγιο να την ακολουθησετε? Εγω ναι.... Αν με ρωτησετε τι θεωρω τον Μαριο Καρακατσανη, δε θα πω συγγραφεα. Θα πω... καλλιτεχνη.... Μαριε.... ελπιζω να κρατησεις σε ολα τα εργα σου αυτο που εχεις μεσα σου και να εισαι παντα γεματος απο αυτο οπως κι αν λεγεται... Κι αντι για συγχαρητηρια, απο μενα τουλαχιστον, ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!!!

Σοφία Κραββαρίτη (Αναγνώστρια)

Το Ξύπνημα είναι κάτι διαφορετικό!Κάτι που μ΄εξίταρε πραγματικά! Μία ιστορία με πλούσια δημιουργική πλοκή, με προσιτό, γλαφυρό λόγο! Με τόσο ζωντανές εικόνες, που εάν είσαι ασυνήθιστος στο είδος αυτό, σου προκαλεί έντονα και περίεργα συναισθήματα, που σου δημιουργούν μία δίψα να μάθεις τι θα επακολουθήσει. Μεγάλη αγωνία που κάνει την καρδιά να χτυπά δυνατά, δράση, έντονο μυστήριο ξεχειλίζει σε κάθε κεφάλαιο. Πραγματικά κολλάς και δεν το αφήνεις, αν δεν φανερωθεί το αίνιγμα που κρύβεται, πίσω από την βαριά ομίχλη που καλύπτει την μικρή επαρχιακή πόλη του Σέρμαν ....και όλα αυτά από έναν εξαίρετο Έλληνα συγγραφέα, τον Μάριο Καρακατσάνη που πιστέψτε με, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους αντίστοιχους ξένους συγγραφείς του είδους αυτού!

                                                 Αναστασία Δημακοπούλου (Αναγνώστρια)

 

ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ - ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ
 
Πεντε μικρες συγκλονιστικες ιστοριες που κινουνται στην κατηγορια φαντασιας, τρομου/ψυχολογικου θριλερ. Ο συγγραφεας φαινεται να ειναι αριστος γνωστης της ανθρωπινης ψυχης με τον τροπο που ξεδιπλωνει τις ιστοριες του. Ανθρωποι που μεσα απο λανθασμενες επιλογες η εξαιτιας της μοναξιας και της απομονωσης οδηγουνται σε λανθασμενες αποφασεις που στηγματιζουν για παντα τη ζωη τους και οδηγουνται στην απογνωση και στην παρανεια με ολεθρια αποτελεσματα.......
Μεσα λοιπον απο την αφηγηση του, θιγονται πολλα συγχρονα προβληματα οπως η πλεονεξια, η αχαριστια, η απομονωση, οι λανθασμενες επιλογες στον ερωτα, το μεγαλειο της συγχωρεσης. Πισω απο τη γραφη του διακρινω γι αλλη μια φορα ευαισθησια αλλα και την αναγκη του για απονομη δικαιοσυνης και καθαρσης.
Πολλα συγχαρητηρια Μαριε Καρακατσανη γραφεις με ενα μοναδικο δικο σου τροπο και βρισκεις παντα τον τροπο να προβληματιζεις τους αναγνωστες. Ευχομαι καθε επιτυχια στο βιβλιο σου και περιμενω με ανυπομονησια την εκδοση με τις επομενες ιστοριες σου για νεα φανταστικα ταξιδια ψυχης και μυαλου!!!
 
Πόπη Μαθαιοπούλου (Αναγνώστρια)
 
 
Ένας ηθικά αμεμπτος αστυνομικός με τραυματικη παιδική ηλικία... Μια μικρή επαρχιακη πόλη όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται... Κρυμμένα μυστικά, αγωνία, υφερπουσα και ερπουσα φρίκη κι ένα εκρηκτικό και συγκινητικό φινάλε. Το νέο απόκτημα της βιβλιοθήκης μου (δια χειρός του αγαπημένου φίλου Μάριος Καρακατσάνης) είναι μια συναρπαστική ιστορία τρόμου που διαβάζεται και ξαναδιαβαζεται απνευστι (όχι νύχτα πάντως, ιδίως όταν ο Αιγαιοπελαγιτικος αέρας κάνει τα πατζουρια να τρίζουν)...
 
Αλεξάνδρα Ορφανίδου (Αναγνώστρια)
 
 
Η αρχή της ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ μου θύμισε ένα κομμάτι του εαυτού μου. Συμπόνεσα τον Μάρτιν απόρησα όμως που δεν είχε το σθένος να πάρει τη ζωή του στα χέρια του. Ισως φταίει ο τρόπος που μεγάλωσε με ένα πατέρα ανύπαρκτο και με μια μητέρα εξαρτημένη από το ποτό. Ναι σίγουρα έχει ένα κομμάτι του εαυτού μου ο Μάρτιν και εντυπωσιάστηκα.
Στο σχολείο δεν ήμουν ιδιαίτερα δημοφιλής. Φταίει το γεγονός ότι είμαι μοναχοπαίδι. Για κακή μου τύχη στην γειτονιά μου δεν υπήρχαν πολλά παιδιά. Δεν βγαίναμε στους δρόμους δεν κάναμε σκανταλιές. Μπήκα από πολύ νωρίς στον κόσμο των μεγάλων. Έπαιζα κουν καν με την τράπουλα από τα 5 μου χρόνια. Πρώτου καλά καλά μάθω να διαβάζω. Γοητευόμουν από τους μεγάλους συγγραφείς Ουγκώ, Ντοστογιεύσκι και πολλούς άλλους έτσι όπως τους άκουγα από τα χείλη της γιαγιάς μου. Η γιαγιά μου μπορεί να μην είχε τελειώσει ούτε κάν το δημοτικό, ήταν όμως εξαιρετική αφηγήτρια. Μέσα από τα λόγια της οι ήρωες ζωντάνευαν . Έτσι μυήθηκα από νωρίς στον κόσμο του βιβλίου. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν όταν πρωτοπήγα σχολείο να μην ξέρω πώς να συμπεριφερθώ στα παιδιά της ηλικίας μου. Στο δημοτικό θυμάμαι υπήρχε μια κοπέλα η Μάρα, η αρχηγός όλων. Δεν μπορώ να πω ότι τη ζήλευα. Την κοιτούσα όμως με περιέργεια. Τι έχει πάνω της που τους τραβάει όλους σαν το μέλι; Στα διαλείμματα θυμάμαι με έβαζαν πάντα να τους κυνηγάω, ήξεραν ότι δεν έτρεχα γρήγορα, τους διασκέδαζε πολύ που δεν μπορούσα να τους πιάσω. Έτσι κλείστηκα στον εαυτό μου. Τους έβλεπα αφ΄υψήλου (ανόητα μικρα! Νομίζετε ότι σας έχω ανάγκή;). Στα χρόνια του γυμνασίου μην μπορώντας να καταλάβω τι κάνω λάθος, τσακωνόμουν. Ναι τσακωνόμουν με το παραμικρό αστείο και πουλούσα τσαμπουκά. Αυτό έκανε τους άλλους να με φοβούνται ίσως και να με λυπούνται. Τρεφόμουν όμως από το φόβο τους. Αργότερα προσπάθησα να κάνω φίλους, δίνοντας δώρα. Μεγάλο λάθος! Ο πραγματικός φίλος σε εκτιμάει γι αυτό που είσαι όχι για τα δώρα που του δίνεις.
Απ’ την αρχή κιόλας του βιβλίου ήξερα τι περίμενε τον ήρωα μας. Το είδα στην παρουσίαση του βιβλίου. Μου ήρθε μια επιθυμία να φωνάξω. Μάρτιν όχιιιιιιι, γίνε δυνατός, πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου. Ο Μάρτιν όμως ήταν βυθισμένος στο δικό του ανείπωτο πόνο και την χαριστική βολή που του έδωσε ο ανεκπλήρωτος ερωτάς του. Δύο λέξεις στριφογύριζαν στο μυαλό μου καθώς το διάβαζα ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Χιλιάδες σκέψεις κατέκλισαν το νου μου. (Έχασα την αίσθηση του χρόνου.) Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο καθένας μας φτιάχνει την τύχη του μόνος του. Μέσα από τις επιλογές του. Αν κάνει λάθος, εύκολα ή δύσκολα, μπορεί να το διορθώσει με τη δύναμή της ψυχής. Τα πρώτα κεφάλαια με βρήκαν να παραμιλάω, είσαι εγωιστής Μάρτιν, πολύ εγωιστής και αυτό πληρώνεις. Κατόπιν έβλεπα τον Μάρτιν πότε με κριτική διάθεση και πότε με συμπόνια. Δεν ένιωσα απέχθεια σε καμιά περίπτωση. Έχω πολλές φορές πιάσει τον εαυτό μου να λέει κάποια απ΄τα λόγια του και μάλιστα ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ. Το βιβλίο με αριστουργηματικό τρόπο σκιαγραφεί το ήθος και τις επιθυμίες των χαρακτήρων. Το τέλος του βιβλίου με βρήκε να τρέμω από την συγκίνηση. Είναι το καλύτερο πράγμα που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟΙ, ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις σας σε λογοτεχνικά βιβλία
 
Χρύσα Παναγοπούλου (Αναγνώστρια) 
 
 
 Εφιάλτες του μυαλού, ιστορίες που κόβουν την ανάσα, αφήνοντας πίσω τους μηνύματα, που η αλήθεια είναι, ότι σπάνια βρίσκουμε μέσα από ιστορίες τρόμου. Ο Μάριος Καρακατσάνης μέσα από 5 ιστορίες μας ταξιδεύει σ’ έναν διαφορετικό κόσμο. Βλέπουμε μέσα απ’ τα δικά του μάτια πώς μπορούν να μας επηρεάσουν οι επιλογές μας, πού μπορεί να μας οδηγήσει ο φόβος, η αδιαφορία και η μη έγκυρη βοήθεια από ιδικούς. Σε ποια σημεία μπορεί να μας φτάσει η αγάπη όταν δεν είναι αμοιβαία, πώς μπορεί να επηρεαστεί ένα σώφρων μυαλό, μεγαλώνοντας μέσα σ’ ένα αρρωστημένο περιβάλλον και πόσο μεγάλη δύναμη έχει η συγχώρεση. Παραθέτω μία φράση που ξεχώρισα μέσα απ’ αυτές τις ιστορίες «…ο μόνος θόρυβος που έχει αξία, είναι ο θόρυβος των πράξεών μας, η μετάνοια της ψυχή μας».
 
Μαρία Πέττα (Συγγραφέας)
 
 
 
 
 
 

Αναμένω και τα δικά σας σχόλια για να προστεθούν στην σελίδα μας είτε μέσα από την σελίδα μας στο FaceBook, είτε στο email μου kar_ma@otenet.gr

Σας ευχαριστώ όλους και όλες μέσα από την καρδιά μου.

Καρακατσάνης Μάριος

Μοιράσου το στα κοινωνικά δίκτυα